Απλοποίηση της γλώσσας• ναι ή όχι;

Image by Walter Schoendorf / Unsplash

Lynn Schreiber

Lynn Schreiber

Founder and Editor at Jump! Mag
A freelance writer, who lives and works in Scotland with her family and fluffy white dog.

Likes: Writing, reading, twitter and chocolate
Dislikes: Negative and angry people
Lynn Schreiber

If this is all Greek to you (SORRY!), then do pop over here for the English version of why you shouldn’t dumb down your language for your kids. Μετάφραση – Μίλλη Σλαβίδου

Πως θα έπρεπε να μιλάμε στα παιδιά μας; Να ένα ζήτημα που βγαίνει και ξαναβγαίνει. Θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε τις λεγόμενες μωρουδίστικες λέξεις, όπως τσιτσίκο για το κρέας και νάνι για τον ύπνο όταν είναι πολύ μικρά; Θα έπρεπε να απλοποιήσουμε τη γλώσσα καθ’ολη την παιδική ηλικία, και να αποφεύγουμε μέγαλες λέξεις, τα αποκαλούμενα λόγια ρήματα και άλλα πράγματα που θεωρούμε πολύ προχωρημένα και περίπλοκα; Με μια λέξη μόνο αποδίδουμε το νόημα, άρα να αποφεύγουμε τα συνώνυμα για να μην μπερδεύουμε τα παιδιά; Ποιο είναι το σωστό για την καλή ανάπτυξη και καλλιέργεια των παιδικών μυαλών;

Τόσα ερωτήματα. Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Το ζήτημα των μωρουδίστικων λέξεων έχει γίνει πολλές φορές θέμα σε πολλαπλά άρθρα σε περιοδικά, εφημερίδες και έρευνες από ψυχολόγους και άλλους ειδικούς. Και όπως φαίνεται, οι ειδικοί δεν είναι υπέρ της χρήσης αυτής της μορφής γλώσσας. Αλλά τι σημαίνει αυτό;

Οι γονείς θα πρέπει να αποφεύγουν μωρουδίστικες λέξεις, ή τουλάχιστον να τις συνοδεύουν με τις κανονικές. Θα πρέπει να συνεχίζουν να μιλάνε με ελαφρώς υψωμένη τη φωνή στα μωρά, ή τραγουδιστά για να επικεντρώσουν την προσοχή του μωρού. Η επανάληψη και η καθαρή άρθρωση των λέξεων είναι επίσης σημαντικοί παράγοντες για να βοηθήσουμε τα παιδιά στην εκμάθηση της γλώσσας.

Αλλά γιατί να μην χρησιμοποιούμε την παιδική γλώσσα; Το πρόβλημα είναι το εξής. Εάν λέμε συνέχεια την παιδική λέξη, αυτή τη λέξη θα μάθει το παιδί, και δεν θα ξέρει ότι υπάρχει και η κανονική λέξη.

Ξέρω τι σκέφτεστε. Υπερβολές. Αλλά το παιδί μαθαίνει ό,τι του μαθαίνουμε εμείς, είτε μωρό, είτε νήπιο, είτε μεγαλύτερο παιδί. Και αυτό μας φέρνει στο επόμενο θέμα. Θα έπρεπε να αποφεύγουμε μεγάλες λέξεις, λόγια ρήματα και άλλα γλωσσικά φαινόμενα που θεωρούμε δύσκολα και προχωρημένα; Την απάντηση την έδωσα ήδη. Το παιδί μαθαίνει ό,τι του μαθαίνουμε. Εάν χρησιμοποιούμε μόνο μια απλοποιημένη γλώσσα, τότε θα μάθει μια απλοποιημένη γλώσσα, και θα είναι αύτη η γλώσσα που θα μπορεί να χρησιμοποιεί το ίδιο.

Με ποιον τρόπο υποτίθεται ότι θα μάθουν το λεξιλόγιο, λόγιες λέξεις και ούτω καθεξής, εάν δεν έρχονται ποτέ εσ επαφή με αυτά με οποιαδήποτε τρόπο; Μαθαίνουμε τη γλώσσα με τη χρήση της, είτε ενεργητική, είτε παθητική, ακούγοντας την και διαβάζοντας την. Αλλά εάν δεν μας δοθεί ποτέ η ευκαιρία ούτε καν να ακούσουμε, αυτό το μάθημα είναι απίθανο να γίνει.

Τα παιδιά επωφελούνται πολύ με τον εμπλουτισμό του λεξιλογίου τους, επωφελούνται με το να έρχονται σε επαφή με όλο το φάσμα των γλωσσικών φαινομένων. Μια λέξη μπορεί να αρκεί για να αποδώσει μια απλή έννοια, αλλά μια ευρεία ποικιλία συνωνύμων αποδίδει πολύ περισσότερο, αποχρώσεις και λεπτότητες, λεπτομέρειες και μικρές διαφοροποιήσεις του νοήματος. Και όχι μόνο. Έτσι προσθέτουμε χρώμα και έκφραση στη γλώσσα μας, κάνουμε τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα, μια πιο πλούσια εμπειρία. Εάν δεν έχουμε τη λέξη για να εκφράσουμε κάποιο νόημα, κάποια αντίληψη, είναι λιγότερο πιθανόν να μας έρθει στο μυαλό και να το σκεφτόμαστε. Άρα, όσο περισσότερες λέξεις έχουμε, τόσο περισσότερους τρόπους σκέψεις θα έχουμε, τόσο περισσότερα θα αναπτύξουμε τις διανοητικές μας ικανότητες.

Οπότε, έχοντας υπόψην όλα αυτά, γιατί να περιορίσουμε τα παιδιά μας; Γιατί να σταθούμε εμπόδιο με την έλλειψή μας στον γλωσσικό τομέα, στερίζοντας τους τις λέξεις που θα μπορούσαν να τους δώσουν τροφή;

Εάν χρησιμοποιούμε μια πιο απλή γλώσσα, μπορεί να διευκολύνουμε τα παιδιά σε αυτήν την συγκεκριμένη στιγμή. Και μπορεί να διευκολύνουμε τον εαυτό μας, που δεν έχουμε πάντα όρεξη για εξηγήσεις. Αλλά σκεφτείτε το. Με την απλοποίηση της γλώσσας, αυτό που πετυχαίνουμε είναι παιδιά με φτωχό λεξιλόγιο, για τα οποία θα είναι πιο δύσκολα τα πράγματα μακροπρόθεσμα. Με αυτόν τον τρόπο, είναι σίγουρο ότι θα δουλέψουν πιο σκληρά για να μάθουν κάποια πράγματα στο μέλλον, τους δυσκολεύουμε με την άγνοιά τους. Και έτσι ίσως δεν θα μάθουν ποτέ, γίνεται πιο φτωχή, και λιγότερο εκφραστική η γλώσσα μας.

You Might Also Like